Corsica

Corsica is politiek Frans en in de meeste andere opzichten een beetje Italiaans. Het binnenland is een bergketen die oprijst tot de Monte Cinto op 2.706 meter, wat ongebruikelijk is voor een eiland in de Middellandse Zee en de reden is waarom het grootste deel van de bevolking aan de kust woont. Napoleon werd in 1769 in Ajaccio geboren; in ballingschap zei hij dat hij Corsica geblinddoekt zou herkennen aan de geur van de maquis, het dichte struikgewas van mirte, rozemarijn en zonneroosjes dat het binnenland bedekt.

Een jacht doet de zuidelijke helft van het eiland het best. Bonifacio, het zuidelijkste stadje, ligt op 11 kilometer van Sardinië, bovenop een 70 meter hoge kalkstenen klif, met de haven uitgesneden in de rots eronder. Vanaf daar opent de zeestraat tussen Corsica en Sardinië zich naar de archipel van La Maddalena, een groep kleine Sardijnse eilanden net aan de overkant, en daarom wordt in één enkele charter vaak naar beide eilanden gevaren. Aan de westkust ligt het natuurreservaat van Scandola, sinds 1983 op de UNESCO-lijst, dat alleen via zee toegankelijk is, en daarom is een jacht de enige manier om de rode porfierkliffen en de broedende visarenden waarvoor het werd opgericht te zien. De oostelijke stranden zijn de bekende: Cala di Roccapina, Saleccia en Palombaggia, met wit zand en water dat zich niet werkelijk laat fotograferen zoals het er in werkelijkheid uitziet.

De meeste Corsica-charters vertrekken vanuit Bonifacio of Calvi. Het seizoen loopt van mei tot oktober, met september als bijzondere favoriet omdat de hitte dan afneemt. De culinaire driehoek is charcuterie, brocciu (de zachte schapen-en-geitenkaas die de plaatselijke keuken draagt) en Patrimonio-wijn uit het AOC-gebied in het noorden. Frans en Italiaans werken beide op het eiland, en in de binnenlandse dorpen hoort u Corsicaans, de oudere taal, nauw verwant aan het Toscaans Italiaans.