Sardinia

Sardinië heeft meer dan 7.000 nuraghi op het eiland staan. Het zijn bronstijdstenen torens, gebouwd tussen ongeveer 1900 en 730 voor Christus, en de oorspronkelijke telling lag boven de 10.000 voordat tweeduizend jaar landbouw er enkele heeft afgebroken. Niets vergelijkbaars bestaat elders in de Middellandse Zee, en ze geven het binnenland een ander gevoel dan de kust: het besef dat dit eiland al heel lang bewerkt, versterkt en bewoond wordt.

De kust is het Sardinië dat de meeste charters kennen. De Costa Smeralda werd in 1962 gesticht door een consortium onder leiding van de Aga Khan IV, die ongeveer 1.800 hectare noordoostelijke kust opkocht, en Porto Cervo, het havenstadje dat het consortium vanaf nul liet bouwen, is nog steeds waar de boten die u zou verwachten heel augustus aanleggen. Ten noorden van de Costa is de archipel La Maddalena een nationaal park: 62 eilanden en eilandjes, met Caprera en Spargi voor de zwemmen, en Budelli, waar het roze-kwartsstrand nu gesloten is voor aanlandings, maar waar u nog steeds voor de kust kunt ankeren. De oostelijke Orosei-kust heeft vervolgens de calas, de smalle inhammen die alleen per jacht bereikbaar zijn: Cala Goloritzé, Cala Mariolu en Cala Luna, allemaal alleen per boot benaderbaar.

Het seizoen loopt van mei tot oktober, met augustus veruit als drukste periode en juni en september als de rustigste werkmaanden. De Bouches de Bonifacio, de zeestraat tussen Sardinië en Corsica, is kort en beschut, en daarom worden een Sardinië-charter en een Corsica-charter vaak in een enkele week gecombineerd. De meeste Sardinische charters vertrekken vanuit Olbia of Porto Cervo, beide aan de noordoostkust en binnen handbereik van de Costa Smeralda.